!! مدار صفر درجه!!

می‌خواهم زنده بمانم!

saleh — Sat, 14 Aug 2010 06:49:59 GMT

این یاداشت برای جلوگیری از بسته شدن وبلاگ است. با این کار پرژن بلاگ مخالفم... وبلاگها، حتی قدیمی و غیر فعال جزو محتوای فارسی وب هستن و یک بایگانی و عقبه اطلاعاتی فرهنگی به حساب می‌یان... این کار غیر حرفه‌ای ناشی از دید اشتباه مدیران غیر حرفه‌ای به وب هست.. بگذارید وبلاگها زنده بمونن.. وبلاگهای مارو نکشید!

بهارانه زندگی

saleh — Tue, 22 Mar 2005 08:39:00 GMT

اگر تو را نگاه می کنم،فکر دیگری نکن

سالهاست که شب را پر ستاره در چشمان کسی ندیده ام

اگر تو را نگاه می کنم،دلیل دیگری ندارد

نگاه می کنم تا بهار،آن اتفاق سبز را باور کنم

که شاید بهارانه زندگی را،باز،حس کنم.

اگر به چشمانت خیره میشوم از بی شرمی نیست

مدتهاست که داستانی ساده و صمیمی ندیده ام

داستانی اینگونه عاشقانه!

ساعتِ صفر!

saleh — Sun, 13 Feb 2005 11:37:00 GMT

در زمان لحظه ای است که متعلق به هیچ کس و هیچ کجا نیست،

ساعتِ صفر..

ساعتِ هیچ..

که زمان صفر می شود

که همه،هیچ می شوند

که حتی اعداد نیز از شمارش وقت باز می مانند،

که گاه،به اندازه همان هیچ،بی گاه می شود.

آنگاه،لحظه پرواز من است،

پروازی در ابدیت،در محدوده هیچ

پروازی تا ابدیت..."پروازی که در آن حدودی وجود ندارد"

این لحظه شاید در زمان نباشد،

این لحظه شاید در هیچ چیز نباشد.

در زمان لحظه ای است که متعلق به هیچ کس و هیچ کجا نیست،

این لحظه،متعلق به من است،

من و پروازم!

من شعر می گویم،لااقل اينطور فکر می کنم!

saleh — Mon, 17 Jan 2005 18:46:00 GMT

در جستجوی معنای کلمه،

شعر می گویم

یا لااقل اینطور فکر می کنم!

غافل از اینکه شعر،

سماع کلمات است

آن هنگام که زبانم از وصف تو عاجز می شود؛

و اصوات،

بازیچه کلام گنگ من در یاد توست.

می خوانمت

به زبان بی زبانی

به کلام بی صدا

می دانم گوش می کنی

می شنوی

می خوانمت

به خود می باورانم که هنوز

با آن دیار شیدایی

با آن راه و رسم دلبری

هنوز،

نسبتی دارم.

من شعر می گویم

لااقل اینطور فکر می کنم

اما تو می دانی

من لالم

من عاجزم از وصف

در حیرتم از نظاره

آن هنگام که شعر می گویم

یا لااقل اینطور فکر می کنم!

* * *

کاردستی نگاه تو

saleh — Mon, 15 Nov 2004 14:44:00 GMT

رویاهای درهم،سنجاق شده به شب

منگوله های آرزو،آویزان از دست دل

تمام غربت پاییز،منگنه شده به غروبهای دلگیر

وصله های خاطره،دوخته شده به قلبی چروکیده

در شبی که نورهای تاشده روز را در جیب دارد

در شبی که نورهای تاشده روز از جیب سوراخ آسمانش نشت می کند،

اینها، تمام

کاردستی اکسپرسیونیستی نگاه توست!

بيگانه ملکوت۲

saleh — Sun, 27 Jun 2004 21:22:00 GMT

نگاههای سرد باغ

باز،

می رود به سمت آسمان.

دستهای من دوباره

کسوت شاخه گونه یافتند.

ابرهای مبهمِ نگاه تو

بسته راه هر امید

کز فراز آسمان

پرتویی به تیرهء سیاهِ این شبِ غریب افکند.

این دل غمین،این چراغ سرد،این هوای درد

این نگاه،کز پس نگاه تو می دَود هنوز

این نسیم،که عادت همیشه اش،چرخش هزار باره در هوای توست

این زمین،آسمان،هوا،درخت،کوچه،پنجره

مستِ لذتِ حضورِ توست.

یک نگاه

آه یک نگاه

حیرت هزار ساله مرا بس است.

چگونه باورم رسد که آن دل رحیم تو

مرا به خلوت نجیب و آسمانیش،دگر به جرم عاشقی حریم بسته است

چگونه از میان خیل روزها

به این دیرباورِ لجوج،

این دلم،

رسانم این پیام را که بودن تو احتمالِ بودن من است

که بودنم بدون یادِ تو ز جنسِ شاید است!

آه ای همیشه مهربان،عزیزِ بردبار

این جسارتِ نگاهِ خیره در زلالِ چشمهای تو

از لطافت بهار گونهء تبسمت به روزِ ابتدا،در وجود من رخنه می کند نفس نفس،

آه

آه می کشم که یادِ من ذره ذره از کلام آسمانیت،از نگاه آفتاب گونه ات،از حضور آشنای تو به روزگار کودکی،

می شود تهی.

تو خلق کردیَم،تو عشق دادیَم،

تو از میان خیل این مسافرانِ تشنه روح،دو جرعه نور دادیَم.

به لطف توست هر قدم،ز نور توست هر نشان که می شود ستاره و چراغ راه من.

باز هم ببخش

باز هم ببین

باز هم بخوان که خواندنت چو خواندن بهار به گوشِ دانهء نهفته زیرِ خاکِ خسته است.

پشت پنجره هنوز،جایگاهِ بودنِ من است،

دیدنِ رسیدنت،پیش از آنکه در زنی،

لذتش چو لمس دستهای آفتاب،از فراز کوههایِ مشرق است!!

معشوقه 40 واتی!

saleh — Wed, 09 Jun 2004 14:00:00 GMT

اون حشرهء کوچولو چه حالی پیدا میکنه وقتی بفهمه معشوقه اش یه لامپ مهتابی 40 وات هست.

بد هم نیست، شاید بعد از فهمیدنش دیگه برای چشمکهای مکرر مهتابی دلایل فلسفی عاشقانه پشت هم ردیف نکنه.

ولی شک دارم بتونه نقش استارت نیم سوز شده مهتابی رو در این چشمکها، توی اون مغز یه میلیمتریش هضم کنه!

يه ورق از شب من

saleh — Sun, 04 Apr 2004 19:07:00 GMT

شبِ شاپرک

نگاهِ قاصدک

پياله پياله نور ماه

مهمونِ سفره های آه

بوی نمِ بارون

برا من مثِ گنج قارون

اون دوتا چشمِ مستت

نازِ لطيفِ دستت

اون دل پاک و نازت

حسرت آغوشِ هميشه بازت

ترانه قشنگ اون صدات

طنين دل انگيزِ قَدَمات

سکوتِ اون لبا،نگاهِ بی مدعا

وحشت سياه شب،کاسهء خالی دعا

همه اينا،خوب و بَدو که با هم جمع بکنی

تازه داری يه ورق از شبمو رد می کنی!

اگه يه لحظه رو کنی به اين غريبِ آشنا

با اون دلی که معنی می کنه هميشه واژه وفا

اونوقت بهت بغض نهفتمو می گم

کلام شب،رمز عبور،رازمو من بهت ميگم!

شايد چند هايکو

saleh — Wed, 10 Mar 2004 09:06:00 GMT

کودکی،بهشت خاطرات،

بوی نفسهای کودکی در مشامم می پيچد

خيال می کنم ديروز را...

مسافر تشنه

با نگاهی سرمست،خيره به افق

سراب!

پنجره چشمهايش شکسته

اما هنوز نگاههای منتظر مرا به کوچه

به ياد دارد...

بيا،از کوچه بگذر بی صدا،آرام

کسی گذرت را نخواهد فهميد

خيال می کنم که نگاهم می کنی،

آنقدر اين دروغ را تکرار می کنم

تا آسمان نيز باور کند

من که جای خود دارم!

بيگانه ملکوت

saleh — Fri, 30 Jan 2004 11:04:00 GMT

خدايا،من اين پائين افتاده ام.كمي اينورتر ،اين گوشه زير اين همه پوچي،زير سايه بلند ابرهاي غم ،در تاريكيِ فراموشي.اگر بنا باشد ديده شوم،تويي تنها چشمي كه نگاهش مي بخشد،وگرنه به راحتي از ياد تاريخ هم مي روم.نگاهم كن.دارم از ياد مي روم.فرصتم كم است.نگاهم كن،اگر هنوز مرا به ياد داري!

اين استغاثه يك روح جا مانده از هجرتهاي آسمانيست،اين تنها وصيت يك روح غريب شده با ملكوت است.اين نجواي درد وجوديست كه كم كم كلام ستاره و خورشيد را از ياد مي برد...اين آخرين قدمهاي يك محكوم به نيستي است.نگاهم كن،پيش از حكم.اگر هنوز مرا به ياد داري!

اين هذيانهاي تب آلود دلي است كه در نگاهها چيزي فراتر از روزمره گي را جستجو مي كرد.اين قلبي است كه بي دربغ مي بخشيد و اكنون در گروي بخشش است.نگاهم كن،ببخش آن نگاهت را به وسعت بيكران تنهايم..

نگاه كن،

اين بيگانه ملكوت را

اگر هنوز به يادش داشته باشي!